Περιμένετε λίγο για την ιστορία...

Your browser is not supported, please use an up-to-date browser
Μια διαφορετική ιστορία για την αποταμίευση από το Δίκτυο Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.
Ξεκίνα την περιπέτεια!

Autoplay

ή

Scroll

πως όλα τα παραµύθια, έτσι κι αυτό ξεκινά µε «µια φορά κι έναν καιρό». Αλλά τι καιρό! Με άγρια καταιγίδα! Στο πειρατολίµανο, φυσάει, αστράφτει βροντά και ρίχνει καρεκλοπόδαρα.
Όλοι οι πειρατές έχουν δέσει καλά τα πλοία τους κι έχουν µαζευτεί στην «Μπλε Συναγρίδα» τη µοναδική ταβέρνα του λιµανιού, για να πουν ο ένας στον άλλο, όπως συνηθίζουν, παραφουσκωµένες ιστορίες για τα κατορθώµατα και τις θαλασσινές τους περιπέτειες. Όλοι κουβεντιάζουν φωναχτά και γελούν βροντερά.
Όλοι εκτός από έναν. Τον Ατρόµητο Ποτ! Κάθεται µόνος σε ένα τραπέζι και φαίνεται πολύ στενοχωρηµένος.
Ο Σταχτογένης Τζο, ο ιδιοκτήτης της Μπλε Συναγρίδας, αφήνει για λίγο τις κατσαρόλες και τα τηγάνια του και κάθεται δίπλα του.
- Τι έχεις, Ατρόµητε Ποτ; Τι σου συµβαίνει;
- Απέτυχα πάλι! Αυτό µου συµβαίνει, Τζο. Νόµιζα πως θα έβρισκα επιτέλους έναν θησαυρό στο Νησί του Παπαγάλου. Τρεις µέρες τώρα σκάβω τρύπες και το µόνο που έχω βρει είναι δύο πέτρες και µια φωλιά τυφλοπόντικα. Έκανα όλο το νησί σουρωτήρι µα τίποτα. Άσε που έπρεπε να κλείσω και µία µία τις τρύπες µην πέσει κανείς πειρατής µέσα! «Τζίφος!», «Τίποτα!», «Τζίφος!», «Τίποτα!» µου φώναζαν οι παπαγάλοι από τα δέντρα. Να δεις που το Ποτ στο όνοµά µου βγαίνει από το αποτυχία!
Ο Σταχτογένης Τζο δεν µίλησε. Μόνο σέρβιρε στον απογοητευµένο φίλο του, το αγαπηµένο του τσάι µε γεύση γαρίδας.
-Κοίτα όλους τους πειρατές στο µαγαζί σου, συνέχισε ο Ποτ, όλοι έχουν βρει θησαυρούς! Εγώ είµαι ο πιο άτυχος! Τι κι αν έχω σπαθί, γάντζο, τι κι αν φοράω κόκκινη µπαντάνα και παπούτσι µε αγκράφα. Αν δεν έχω κι εγώ τον θησαυρό µου πώς θα είµαι πειρατής κανονικός; -Αν θέλεις πραγµατικά έναν δικό σου θησαυρό, τότε θα τα καταφέρεις, είπε ο Τζο. -Αποκλείεται!
-Κι αν σου πω ότι έχω έναν χάρτη για τον πιο ωραίο θησαυρό όλου του κόσµου;
-Το λες αλήθεια; Όλοι οι χάρτες που µου έδωσαν ώς τώρα αποδείχτηκαν ψεύτικοι!
-Αυτός είναι αληθινός, συνέχισε ο Τζο, αλλά δεν θα σου τον χαρίσω έτσι εύκολα. Θα κάνουµε µια συµφωνία: Κάθε φορά που θα έρχεσαι στο µαγαζί θα σου δίνω κι από ένα κοµµάτι του χάρτη µου, αρκεί να µου φέρνεις για αντάλλαγµα κάτι πολύτιµο, κάτι που έχει αξία, όσο µικρό κι αν είναι.
-Σύµφωνοι! Είπε ο Ατρόµητος Ποτ κι ο ενθουσιασµός επέστρεψε στο πρόσωπό του.
Το επόµενο κιόλας πρωί, ο Ποτ έψαξε όλο το σπίτι και βρήκε το αγαπηµένο του κοχύλι, ένα χρυσοκόκκινο στριφογυριστό κοχύλι που αν το έβαζες στο αυτί σου άκουγες το κύµα να σκάει στην ακτή. Ήταν το αγαπηµένο του, αλλά ευχαρίστως θα το αντάλλασσε µε ένα κοµµάτι του πολυπόθητου χάρτη.
Το έβαλε στον σάκο του και έτρεξε στην Μπλε Συναγρίδα.
-Πολύ ωραία λοιπόν! είπε ο Τζο. Καλή αρχή! Ορίστε το πρώτο κοµµάτι του χάρτη σου.
Ο Ποτ γύρισε σπίτι και το στερέωσε µε µια καρφίτσα στον ξύλινο τοίχο του µικρού του σπιτιού. Το κοµµατάκι έδειχνε λίγη θάλασσα ζωγραφισµένη. Τίποτα άλλο δεν φαινόταν. ∆εν ήταν αρκετό για να βγάλει κανένα συµπέρασµα… Χρειαζόταν αµέσως το επόµενο κοµµάτι.
Όµως δεν έχω κάτι άλλο πολύτιµο, σκέφτηκε ο Ποτ, πρέπει κάτι να φτιάξω. Πήρε ένα κοµµάτι ξύλο και ένα παλιό µπουκάλι και τις επόµενες δύο µέρες βάλθηκε να σκαλίζει ένα υπέροχο µικρό καραβάκι µέσα στο µπουκάλι, µε τον τρόπο που µόνο οι ναυτικοί ξέρουν να φτιάχνουν. Το έβαψε µε ωραία χρώµατα, έβαλε κατάρτι, ξάρτια και πανιά, έκλεισε µε φελό το µπουκάλι και περήφανος το πήγε στον Τζο! -Τι υπέροχο! είπε ο Τζο. Ορίστε, λοιπόν, το δεύτερο κοµµάτι από τον χάρτη σου…
Ο Ποτ το καρφίτσωσε κι αυτό στον τοίχο, δίπλα στο άλλο κοµµάτι. Αυτό δεν ήταν χάρτης, ήταν παζλ! Κι ακόµη τίποτα δεν φαινόταν.
Την επόµενη εβδοµάδα ο Ποτ πήρε τη βάρκα και το σκάφανδρό του και άρχισε τις βουτιές ανοιχτά από το Πειρατονήσι. Ήξερε ότι ο βυθός ήταν γεµάτος πολύτιµα πράγµατα. Έψαχνε για µέρες τα στρείδια του βυθού ένα ένα, για να βρει µαργαριτάρια… κι όποτε έβρισκε ένα έτρεχε χαρούµενος στην Μπλε Συναγρίδα για να το ανταλλάξει µε κοµµάτια από τον χάρτη του.
Και συνέχισε απτόητος. Σκαρφάλωσε στο βουνό και µε την αξίνα του ξετρύπωσε πολύτιµους λίθους, βγήκε µε τη βάρκα του για ψάρεµα, πούλησε την ψαριά και κέρδισε χρυσά νοµίσµατα.
Ζωγράφισε βότσαλα, σκάλισε µικρά γλυπτά. Έψαξε, εργάστηκε, δηµιούργησε… Κι ό,τι πολύτιµο κατάφερνε να ανακαλύψει ή να κερδίσει ή να φτιάξει το πήγαινε αµέσως στον Τζο και έπαιρνε ένα κοµµάτι του χάρτη για τον θησαυρό που τόσο ποθούσε.
Ο χάρτης στον τοίχο είχε αρχίσει σιγά σιγά να σχηµατίζεται. Γύρω γύρω είχε θάλασσα και στη µέση ζωγραφισµένο ένα νησί που φαινόταν ξεκάθαρα ότι είναι το Πειρατονήσι. Η γραµµή του χάρτη οδηγούσε στο λιµάνι. Μα τόσο κοντά ήταν ο θησαυρός; Μήπως τον κορόιδευε τόσον καιρό ο Τζο; Του έλειπε µόνο ένα κοµµάτι στη µέση!
Σε λίγο ο θησαυρός θα ήταν δικός του. Εκείνη τη µέρα βοήθησε τον πειρατή Κοκκινοµύτη να βάψει το πλοίο του κατακόκκινο µε αντάλλαγµα ένα ασηµένιο νόµισµα. Όταν νύχτωσε, έτρεξε και το έδωσε στον Τζο για να πάρει το τελευταίο κοµµάτι του χάρτη. ∆εν πρόλαβε, όµως, να το βάλει στον τοίχο, ήταν τόσο κουρασµένος που τον πήρε ο ύπνος.
Το επόµενο πρωί καρφίτσωσε προσεκτικά το κοµµάτι που έλειπε! Απίστευτο! Ο χάρτης είχε ένα Χ στο σηµείο που ήταν θαµµένος ο θησαυρός… και το Χ ήταν -δεν χωρούσε αµφιβολία- στον κήπο της Μπλε Συναγρίδας.
Πήρε το φτυάρι του και έτρεξε στο µαγαζί του Σταχτογένη Τζο.
Άρχισε να σκάβει στο σηµείο που έλεγε ο χάρτης. Σε λίγο σταµάτησε για να πάρει µια ανάσα. Για πρώτη φορά ήταν πολύ κοντά στο να έχει κι εκείνος έναν θησαυρό. Μια αµφιβολία, όµως, άρχισε να τριβελίζει το µυαλό του. Άξιζε άραγε τόσος κόπος. Κι αν το σεντούκι που θα ΄βρισκε δεν είχε µέσα τίποτε; Έδιωξε τις σκέψεις και συνέχισε το σκάψιµο ώσπου άκουσε το πολυπόθητο -ντουπ!- που έκανε το φτυάρι του πάνω στο σεντούκι.
Το έβγαλε µε προσοχή έξω, το άνοιξε… και δεν µπορούσε να πιστέψει στα µάτια του.
Πολύτιµοι λίθοι, µαργαριτάρια, νοµίσµατα που έλαµπαν αλλά και κοχύλια…
Κοχύλια; Για µια στιγµή! Κάπου το ήξερε αυτό το κοχύλι. Κι αυτό το αγαλµατάκι…
Ναι, ήταν πράγµατι θησαυρός! Αλλά ήταν ο δικός του θησαυρός! Ο Σταχτογένης Τζο είχε κρύψει προσεκτικά σε εκείνο το σεντούκι όλα τα πολύτιµα που του έφερνε τόσο καιρό ο Ποτ.
Ναι, τώρα που τα έβλεπε όλα µαζί, τις κατασκευές του, τα νοµίσµατα που κέρδισε, τα κοχύλια και τα µαργαριτάρια που είχε βρει ύστερα από τόσο κόπο, ήταν πράγµατι θησαυρός! Ο Ποτ έκλεισε το σεντούκι και έτρεξε να ευχαριστήσει τον Σταχτογένη Τζο.
-Ο χάρτης σου ήταν ψεύτικος αλλά ο θησαυρός που µου έφτιαξες είναι αληθινός και σε ευχαριστώ, του είπε ο Ποτ.
-Ο χάρτης µου ήταν πέρα για πέρα αληθινός, είπε ο Τζο, µόνο που ήταν διαφορετικός, δεν σου έλεγε το πού θα βρεις τον θησαυρό αλλά το πότε. Κι έπειτα να µη µε ευχαριστείς, εγώ απλώς έβαλα το σεντούκι, όµως τον θησαυρό τον έφτιαξες εσύ!
-Τσάι γαρίδας για όλους! Φώναξε ο Ποτ, κι έδωσε ένα ασηµένιο νόµισµα για να κεράσει τους φίλους του στην Μπλε Συναγρίδα. Είχε βρει τον πιο ωραίο θησαυρό του κόσµου.
Μάλιστα δεν τον είχε βρει, τον είχε φτιάξει...
Γιατί τους πιο ωραίους θησαυρούς τους φτιάχνεις,
δεν τους βρίσκεις στην τύχη.

Ξαναδές

το παραμύθι

Κατέβασε

το παραμύθι

Για να απολαύσετε το παραμύθι, γυρίστε τη συσκευή σας σε οριζόντιο προσανατολισμό!